X
تبلیغات
روان درمانی - تغییر گریه و داد و بیداد در کودکان خردسال
 

درسال۱۹۶۷ اتزل وگویرتز نشان دادند که پر ستار در بیمارستان کودکان به سهولت قادر است گریه ی کودکان را از طریق تقویت وبلاجواب گذاشتن ، تماس چشمی،ولبخند زدن به کودک برطرف کرد.در سال 1959ویلیامز کودک بیست ویک ماهه ای را تنها با استفاده از شیوه ی خاموشی درمان کرد. این کودک در اغاز زندگی خود بسیار بیمار بود بعدها بهبود پیدا کرد. ولیکن هیجده ماه اولیه ی زندگی خواستار توجه ومراقبت شدید بود.برای جلب توجه دیگران بالاخص وقت خوابیدن رفتار پر سروصدایی داشت.هریک از پدر ومادر که او را در رختخواب میگذاشت اگر از اطاق خارج میشد کودک دست به فریاد زدن وهیاهو کردن میکرد تاوقتی که یکی از ان ها به اتاق باز میگشت. بالنتیجه پدر ومادر تا وقتی بچه به خواب می رفت نمی توانستند از اطاق خارج شوند وهر شب یک ساعت ونیم تا دو ساعت را در اتاق کودک میگذراندند ومنتظر می ماندند تا به خواب برود. در پی رسیدگی پزشکی که معلوم شد هیچ نوع عارضه ی جسمانی در کودک وجود ندارد تصمیم گرفته شد که تقویت کننده ها با توجه به رفتار پر سر وصدا حذف شوند. از پدر مادر درخواست شد که هنگام خواب طفل، اطاق را ترک کرده ودر را ببندند ، حتی اگر کودک جیغ بزند وفریاد کند در را باز نکنند. مدت جیغ کشیدن کودک از وقت بسته شدن در اندازه گیری شد. اولین روزی که پدر ومادر برنا مه ی بی جواب گذاشتن را شروع کردند کودک از وقتی که در رختخواب گذاشته شد به مدت چهل وپنج دقیقه جیغ کشید.دومین باری که در رختخواب گذاشته شد به هیچ وجه گریه نکرد ودر دهمین بار دیگر نه گریه کرد نه غرولند کرد.بنا بر این نتیجه می گیریم که  توجه بیش از حد والدین به کودک رفتار گریه کردن را در کودک تقویت میکرد.یعنی هرچه والدین بیشتر نگران میشدند وبه کودک توجه می کردند کودک بیشتر گریه میکرد .زیرا گریه ی کودک به خاطر جلب توجه والدین بود.بنا براین توصیه میشود والدین در چنین شرایطی کودک را به حال خود بگذارند ونگران دادو بیدادهایش نباشند.ضمنا گریه کردن را میتوان از طریق رفتارهای تقویتی از قبیل  لبخند زدن وبازی کردن باکودک که با گریه کردن ناسازگار است رفع کرد.

نوشته شده توسط حمدالله  | لینک ثابت |

 
Newsletter code -->